Taniec współczesny – podstawowe pojęcia

Taniec współczesny.

W tańcu współczesnym można wyróżnić cztery podstawowe grupy technik :

Cunnigham – nazwa pochodząca od Merca Cunnighama. Technika skupiająca się na architekturze ciała w przestrzeni, rytmie i artukulacji.

Cunnigham posługiwał się ideą ciałą jako ” linii energii” , interesował go lekkie, naturalny ruch.

Graham – od nazwiska Marthy Graham – technika skupiająca się na napięciach i relaksacji, updakach i podnoszeniu się. Technikę Graham charakteryzuje praca na poziomie podłogi oraz użycie przeciewstawnych napięć brzucha, pępka. Styl Graham jest wyrazisty, mocno odróżniająćy się od zwiewnych , powietrznych ruchów charakterystycznych dla klasycznego baletu.

Limon – od nazwiska Jose Limona – technika badająća energię w odniesieniu do ciążenia, pracuje z ciężarem w kategoriach upadku, odbicia, wznowienia i zawieszenia. Technika Limon posługuje się  ciężarem i ” ciężką energią” w ciele, ruch inicjowany jest za pomocą oddechu, ruch przechodzi po ciele aby wytwarzać zatrzymanie. Technika uważana jest za przyjemną dla tancerzy.

Release – technika kładąca nacisk na minimalizowanie napięć w poszukiwaniu przejrzystości i płynności, technika ta skupia się na efektywnym wykorzystaniu energii i oddechu. W tej technice uwalnia się napięcie ze stawów i mięśni by wytworzyć lekkość ruchów, uwalnia się oddech by uwolnić ciało. Jest to technika relaksacji i technika tańca.

Improwizacja – improwizacja skupia się na badaniu ruchu i jego relacji w trakcie przedstawienia. Rozwój indywidualnych ruchów umożliwiany jest poprzez różnorodne twórcze poszukiwania.

Contact improvisation – jest to metoda współpracy tancerzy charakteryzowana poprzez wymiany ciężaru, płynne ruchy i dotyk. Partnerzy improwizują posługując się naturalnymi ruchami ciała.

Choregrafie – praca warsztatowa której celem jest poszukiwanie pomysłów wyrażających potrzeby ekspresji tancerza.