Teatr Amareya

Teatr Amareya

Teatr Amareya to teatr ruchu i ciała. Powstał w styczniu 2003 r. z inicjatywy Agnieszki Kamińskiej, Katarzyny Julii Pastuszak oraz Aleksandry Śliwińskiej i od początku istnienia pracuje przy Klubie „Winda” – Gdańskim Archipelagu Kultury. Działalność teatru obejmuje trzy kierunki: artystyczny – spektakle własne, projekty teatralne, dydaktyczny -warsztaty tańca butoh, warsztaty taneczno-teatralne, warsztaty głosowo-ruchowe, wykłady oraz publikacje na temat tańca i teatru, oraz kierunek animacji kultury.

Teatr ma własną metodę pracy twórczej i dydaktycznej, opartą na technice tańca butō oraz technikach teatru fizycznego, tańca współczesnego, techniki Marty Graham, tańca afrykańskiego, śpiewu, jogi i psychosomatycznych technik relaksacyjnych. Teatr wciąż pogłębia własną technikę pracy twórczej, w której stara się również uwzględniać aktualny kontekst społeczny, polityczny i kulturowy.

W styczniu roku 2010 Teatr Amareya zainicjował Gdańską Szkołę Butoh, w ramach której prowadzi i organizuje warsztaty, wykłady, spotkania, prezentacje spektakli, zaprasza tancerzy butoh z Polski i zagranicy.

 

Teatr Amareya ma w swoim dorobku następujące premiery – premiery teatru Amareya link .

 

Teatr Amareya prezentował swoje spektakle podczas licznych festiwali w Polsce, m.in. podczas Alternatywnych Spotkań Teatralnych KLAMRA 2007, Festiwalu Tańca Butoh (Gdańsk), Gdańskiego Festiwalu Tańca, Festiwalu Gdańska Korporacja Tańca, DIONIZJE (Ciechanów), Tyskich Spotkań Teatralnych, „Wyjście z cienia” (Gdańsk), Spotkań Trójmiejskich Teatrów Niezależnych STTN (Gdańsk), podczas Butoh Barter (Warszawa), podczas Biesiady Teatralnej (Parchowo), Festiwalu Teatrów Studenckich ATENA (Pułtusk), Festiwalu TUTart (Gdańsk), Festiwalu Instalacji Lirycznych (Gdańsk) i innych. Teatr brał również udział w projekcie „Opening Doors III” organizowanym w Wiedniu przez Workcenter of Jerzy Grotowski and Thomas Richards, a także występował w Uppsala Museum Gustavianum w Szwecji.

Tancerki Amareya uczyły się u mistrzów japońskiego tańca butō, takich jak Itto Morita, Mika Takeuchi, Minako Seki, Marie-Gabrielle Rotie, Yumiko Yoshioka,  Atsushi Takenouchi, Yuri Nagaoka, Seisaku, Mikami Kayo, Ko Murobushi, Daisuke Yoshimoto, Joan Laage. Współpracują z Ośrodkiem Poszukiwań Teatralnych w Bröllinie (Niemcy), z japońskim teatrem Gekidan Kaitaisha kierowanym przez Shimizu Shinjina, z tancerką Joan Laage oraz z niezależnym muzykiem Tomkiem Chołoniewskim.

Teatr Amareya otrzymał dotychczas wyróżnienia za urodę plastyczną spektaklu „Sen Ikara” (2005) za oryginalność formy Teatru Ciała za spektakl „Xenos” (2007) oraz druga nagrodę jury za spektakl „Exit” i jego zdolność twórczego poruszenia wyobraźni widza (2008) podczas Tyskich Spotkań Teatralnych.

Poszukiwania Teatru Amareya dotyczą: psychofizycznej obecności performera, indywidualnej, poza-codziennej techniki poruszania się, organiczności i nieskończonego potencjału twórczego ciała, pogłębiania świadomości ciała, rozwijania kreatywności i spontaniczności, ekspresji emocji poprzez ruch i głos, sposobów traktowania ciała we współczesnych społeczeństwach: przemocy, kontroli, uprzedmiotawiania ciała, dehumanizacji śmierci, komentowania rzeczywistości ruchem i ciałem

Agnieszka Kamińska

Tancerka, choreograf, wokalistka, współzałożycielka Teatru Amareya (2003), instruktor pracy z głosem, animator kultury, uczennica wybitnych pedagogów pracy z głosem, ciałem i ruchem, posiada wieloletnie doświadczenie w zakresie tańca butoh, technik tańca współczesnego, improwizacji, contact improwizacji, tańca ekspresyjnego, ruchu autentycznego, Body Mind Centering, wielu technik wokalnych, terapii głosem, technik relaksacji.

Uczyła się między innymi u takich nauczycieli jak: Wojciech Mochniej, Leszek Bzdyl, Melissa Monteros, Anna Haracz, Zygmunt Molik, Olga Szwajgier (głos), Ray Chung (contact improvisation), Iwona Olszowska (technika, BMC), Avi Kaiser, Ang Gey Pin, Antonie Svobodova, Hiroyo Kitao (taniec ekspresyjny), Johannes Randolf (technika), Guillermo Horta, Natalka Polovynka, Siergiej Kovalevych, Nigar Hasib, Shamal Amin, oraz tancerze butoh: Imre Thorman, Atsushi Takenouchi, Yuri Nagaoka, Daisuke Yoshimoto, Joan Laage, Itto Morita, Mika Takeuchi, Minako Seki, Yumiko Yoshioka, i wielu innych..

 

Ma w swoim dorobku scenicznym następujące realizacje:

 

1999 – spektakl muzyczny „Thank You For The Music” – z Maybe Theatre Company, Teatr Miniatura, Gdańsk

2000 – spektakl muzyczny – SEX’N’DRUGS’N’ROCK’N’ROLL – z Maybe Theatre Company, Audytorium Akademii Muzycznej w Gdańsku

2001 – „Anioł w Królestwie” (2001) – duet z Aleksandrą Śliwińską

2004 – „Sen Ikara” z Teatrem Amareya

2005 – „Tłumaczenie kobiety – dialog na 3 krzesła” z Teatrem Amareya

2005 – „Xenos” – z Teatrem Amareya

2005 – „Mandala życia i śmierci”, z Atsushim Takenouchim (butoh)

2005 – „Eros i Thanatos” z Daisuke Yoshimoto (butoh)

2005 – „Haiku na trzy ciała” z Teatrem Amareya

2006 – „Ten ku Youran” – „Kołyska nieba”, z Daisuke Yoshimoto (butoh)

2006 – „Teatr Anatomiczny – Misterium życia i śmierci”, z Joan Laage (butoh)

2007 – „Dream Regime – Teatr dla Wspólnoty”, z teatrem Gekidan Kaitaisha, Joanną Czajkowską (Teatr Okazjonalny), podopiecznymi Gdańskiego MONAR-u

2008 – „Caravan Project” z Ang Gey Pin oraz Anną Haracz (Kino Variatino)

2008 – „Exit – Transgresyjny Tryptodram Feminalny” z Teatrem Amareya

2008 – „Tribute to J.S.”  – spektakl solowy

2009 – „4 dziewice z Mottlau” w ramach programu edukacyjno-artystyczno-badawczego AutoArt, Galeria LKW

2009 – „Nie wydawaj” – z Teatrem Amareya oraz podopiecznymi Spółdzielni Niewidomych ,,Sinol”

2010  „Inskrypcje” – z Teatrem Amareya i ” Ocaleni. Na skraju nieba.”

2011 – ” Pusty Dom”

Tworzy również opracowania wokalne do spektakli teatralnych oraz projektów muzycznych, jest twórcą autorskiego programu artystyczno-edukacyjnego w zakresie rozwoju ruchowo-wokalnego, prowadzi warsztaty głosowo-ruchowe dla dorosłych i młodzieży, jak również dla osób niepełnosprawnych oraz uzależnionych.

 

Aleksandra Śliwińska

tancerka, wcześniej związana ze szkolnym zespołem tańca towarzyskiego, następnie z Młodzieżowym Zespołem Tańca „Figiel” prowadzonym przez Małgorzatę Lorenc, od 2003 roku z Teatrem Amareya. Tam właśnie zaczęła się jej pasja taneczna, która trwa do dziś. Uczestniczka licznych przedstawień taneczno-teatralnych w choreografii Małgorzaty Lorenc, które otrzymywały nagrody na przeglądach wojewódzkich. Uczestniczka wielu międzynarodowych warsztatów tanecznych (Gdańsk, Koszalin, Kalisz) z zakresu techniki tańca współczesnego, improwizacji, contact improwizacji, tańca ekspresyjnego, Body Mind Centering’u, tańca butō i innych. Uczennica Mileny Jurczyk, Bogumiły Ćwięki, Witolda Jurewicza, Leszka Bzdyla, Marka Lachowicza, Beaty Owczarek, Wojciecha Mochnieja, Melissy Monteros, Iwony Olszowskiej, Anny Haracz, Johannesa Randolfa, Raya Chunga oraz nauczycieli butoh takich jak: Itto Morita, Mika Takeuchi, Yumiko Yoshioka, Atsushi Takenouchi, Yuri Nagaoka, Daisuke Yoshimoto, Mikami Kayo, Ko Murobushi i innych.

Uczestniczyła również w Kursie dla Instruktorów Tańca Koszalin ’96-’97.

Ma w swoim dorobku scenicznym następujące realizacje:

z Młodzieżowym Zespołem Tańca „Figiel” (1992-1998, Połczyn – Zdrój):

1992 – „Manowce młodości
1993 – „Dziewczynka z zapałkami”
1994 – „Przygody Don Kichota”
1995 – „Kwiatki”
1995 – „Płaczki”
1996 – „My”
1996 – „Pragnienie”
1997 – „One” 
1997 – „Skazani” – pierwsza własna choreografia

1998 – „Sanitariuszka”

2001 – „Anioł w Królestwie”– duet z Agnieszką Kamińską

2002 – „Odcienie aksamitu” – duet z Alicją Kurek.

2004 – „Sen Ikara” z Teatrem Amareya

2004 – „Sen Ikara” z Teatrem Amareya

2005 – „Tłumaczenie kobiety – dialog na 3 krzesła” z Teatrem Amareya

2005 – „Xenos” – z Teatrem Amareya

2005 – „Mandala życia i śmierci”, z Atsushim Takenouchim (butoh)

2005 – „Eros i Thanatos” z Daisuke Yoshimoto (butoh)

2005 – „Haiku na trzy ciała” z Teatrem Amareya

2006 – „Ten ku Youran” – „Kołyska nieba”, z Daisuke Yoshimoto (butoh)

2006 – „Teatr Anatomiczny – Misterium życia i śmierci”, z Joan Laage (butoh)

2007 – „Dream Regime – Teatr dla Wspólnoty”, z teatrem Gekidan Kaitaisha, Joanną Czajkowską (Teatr Okazjonalny), podopiecznymi Gdańskiego MONAR-u

2008 – „Caravan Project” z Ang Gey Pin oraz Anną Haracz (Kino Variatino)

2008 – „Exit – Transgresyjny Tryptodram Feminalny” z Teatrem Amareya

2008 – „Tribute to J.S.”  – spektakl solowy

2009 – „4 dziewice z Mottlau” w ramach programu edukacyjno-artystyczno-badawczego AutoArt, Galeria LKW

2009 – „Nie wydawaj” – z Teatrem Amareya oraz podopiecznymi Spółdzielni Niewidomych ,,Sinol”

2010- „Inskrypcje” – z Teatrem Amareya

 

Katarzyna Julia Pastuszak

tancerka, reżyser, choreograf, dyrektor artystyczny teatru Amareya, teatrolog i animator kultury, wieloletni badacz tańca butoh. Ukończyła Skandynawistykę (UG) i Wiedzę o Teatrze (Akademia Teatralna, Warszawa); była stypendystką Rektora Akademii Teatralnej oraz Ministra Kultury i Sztuki za osiągnięcia naukowe (2005), wielokrotna uczestniczka międzynarodowych warsztatów tanecznych i teatralnych w Polsce i za granicą (m.in. Gdańsk, Bytom, Poznań, Göteborg.

W roku 1997 odbywała praktykę w Teatrze Znak, w latach 1999-2000 w Teatrze Ekspresji Wojciecha Misiuro, w latach 2000-2001 w Teatrze Cynada Bożeny Eltermann, w 2003 roku z Odin Teatret Eugenio Barby. Przełomem w poszukiwaniach teatralnych okazało się dla Pastuszak spotkanie z tańcem butoh, które zaowocowało fascynacją organicznością i głęboką filozofią tego gatunku. Jej nauczyciele butoh to między innymi: Itto Morita, Mika Takeuchi, Minako Seki, Marie-Gabrielle Rotie, Yumiko Yoshioka,  Atsushi Takenouchi, Yuri Nagaoka, Seisaku, Mikami Kayo, Ko Murobushi, Daisuke Yoshimoto, Joan Laage.

Ma w swoim dorobku scenicznym następujące realizacje:

2001 – „Messaggio Puppazzi” z Bread and Puppet Theatre (Pavia, Włochy)

2004 – „Sen Ikara” z Teatrem Amareya

2005 – „Tłumaczenie kobiety – dialog na 3 krzesła” z Teatrem Amareya

2005 – „Xenos” – z Teatrem Amareya

2005 – „Mandala życia i śmierci”, z Atsushim Takenouchim (butoh)

2005 – „Eros i Thanatos” z Daisuke Yoshimoto (butoh)

2005 – „Haiku na trzy ciała” z Teatrem Amareya

2006 – „Ten ku Youran” – „Kołyska nieba”, z Daisuke Yoshimoto (butoh)

2006 – „Teatr Anatomiczny – Misterium życia i śmierci”, z Joan Laage (butoh)

2007 – „Dream Regime – Teatr dla Wspólnoty”, z teatrem Gekidan Kaitaisha, Joanną Czajkowską (Teatr Okazjonalny), podopiecznymi Gdańskiego MONAR-u

2008 – „Caravan Project” z Ang Gey Pin oraz Anną Haracz (Kino Variatino)

2008 – „Exit – Transgresyjny Tryptodram Feminalny” z Teatrem Amareya

2009 – „Faceless”  – spektakl solowy

2009 – „4 dziewice z Mottlau” w ramach programu edukacyjno-artystyczno-badawczego AutoArt, Galeria LKW

2009 – „Nie wydawaj” – z Teatrem Amareya oraz podopiecznymi Spółdzielni Niewidomych ,,Sinol”

2010 – „Inskrypcje” – z Teatrem Amareya

 

 

Prowadzi warsztaty taneczno-teatralne, ukończyła również kurs psycho-somatycznej terapii przez taniec i ruch „Dancing Down the Bones – Somatic Practice – Dance and Movement Therapy” (Londyn).

Na co dzień Katarzyna Pastuszak jest kuratorem Sceny Teatralnej Klubu Żak w Gdańsku, gdzie realizuje cykliczne zdarzenia kulturalne takie, jak: Gdański Festiwal Tańca, projekt „Poza granice”, Festiwal Tańca Butoh.

Od 2007 r. Pastuszak związana jest także z Katedrą Kulturoznawstwa UG, gdzie prowadzi zajęcia z animacji kultury. Od kilku lat również publikuje artykuły o tańcu i teatrze oraz daje wykłady z historii tańca butoh.

 

 

Teatr Amareya

Strona internetowa: www.teatramareya.pl