Milena Czarnik

Choreograf . Pierwsze doświadczenia zbierała w teatrach amatorskich, m.in. w Teatrze 39 w Gdańsku. W latach 1993–2000 była aktorką i tancerką gdańskiego Teatru Dada von Bzdülöw, w którym występowała w takich spektaklach, jak m.in. „Ptaki podobno jak ludzie” (1993), „Dziewczyny, lalki i nic” (1993), „W cieniu rozkwitających dziewcząt” (1994), „Wyrywacz serc, czyli balia hańby” (1996), „Człowiek, który kłamał, na przykład Heiner Müller” (1996), „Pawana na cześć miłości” (1998) czy „Komedia w dawnym stylu albowiem nic się nie z-DaDa-rza” (1999). Brała udział w wielu warsztatach oraz festiwalach międzynarodowych ( Austria, Holandia, Niemcy, Francja, Wielka Brytania, Dania) oraz polskich ( Warszawa, Gdańsk, Bytom, Kalisz, Poznań, Łódź, Kraków, Kłodzko).

W latach 1997 – 2003 współpracowała z Teatrem Miejskim im. W. Gombrowicza w Gdyni, gdzie zagrała we „Śnie nocy letniej” Williama Shakespeare’a (reż. Julia Wernio, 1997), „Antygonie Sofoklesa” (reż. Mirosław Kocur, 1999), „Karierze Artura Ui” Bertolta Brechta (reż. Wojciech Adamczyk, 2001) i „Romeo i Julii” W. Shakespeare’a (reż. J. Wernio, 2002).

Grała również w gdańskim Teatrze Patrz Mi Na Usta w „Cafe Domino zaprasza” w reżyserii Krzysztofa Leona Dziemaszkiewicza (2004).

Obecnie jako niezależna tancerka i choreograf realizuje własne projekty sceniczne i plenerowe. Należą do nich m.in. „Nietota” (wraz z aktorami Teatru Dada von Bzdülöw, Teatru Okazjonalnego w Sopocie oraz muzykami, 2000), „Niejaki Piórko” (trio z Bożeną Zezulą i Tomaszem Lipskim, 2000), „Kąpielica” (duet z Filipem Szatarskim, 2001) i „O!” (duet z Anną Steller, 2003).

Jako choreograf współpracuje przy produkcji wideoklipów (m.in. Blenders, Crew, IRA) oraz pokazów mody (m.in. Michał Starost).

Od 2005 pracuje jako choreograf w teatrach dramatycznych. Przygotowała choreografię do „Dziadów. Ekshumacji” Pawła Demirskiego w Teatrze Polskim we Wrocławiu (reż. Monika Strzępka, 2007), do bulwarówki politycznej „Był sobie POLAK, POLAK, POLAK i diabeł…” P. Demirskiego w Teatrze Dramatycznym im. J. Szaniawskiego w Wałbrzychu (reż. M. Strzępka, 2007), do „Śmierci Podatnika” P. Demirskiego w Teatrze Polskim we Wrocławiu (reż. M. Strzępka, 2007)oraz do spektaklu „Diamenty to węgiel który wziął się do roboty” P. Demirskiego w Teatrze Dramatycznym im. J. Szaniawskiego w Wałbrzychu (reż. M. Strzępka). Aktualnie pracuje nad choreografią w Teatrze im. J. Kochanowskiego w Opolu.