Izadora Weiss

Choreografka, Dyrektor Artystyczny Bałtyckiego Teatru Tańca.

Absolwentka Państwowej Szkoły Baletowej w Warszawie i Akademii Muzycznej im. Fryderyka Chopina. Dwukrotna stypendystka Ministerstwa Kultury i Sztuki.

Przełomowym spektaklem w jej dorobku był Pierwszy Koncert skrzypcowy Krzysztofa Pendereckiego zrealizowany w Teatrze Wielkim w Poznaniu. Po tej realizacji Jiří Kylián zaprosił ją do Nederlands Dance Theater, by odbyła u niego staż choreograficzny. Wielokrotny pobyt w zespole jednego z największych choreografów naszych czasów dał jej szansę doskonalenia swojego warsztatu u jego boku oraz innych znakomitych twórców, takich jak Hans van Manen, Ohad Naharin, Paul Lightfoot, Sol Leon i Saburo Teshigawara. W ramach festiwalu Malta 2000 przygotowała spektakl Cztery pory roku Vivaldiego w nagraniu Nigela Kennedy’ego.

W 2005 zrealizowała w Operze Bałtyckiej balet do muzyki Michała Lorenca …z nieba z jej własnym librettem. Następnie przygotowała pełnospektaklowy balet — Eurazja. Napisała do niego libretto i dobrała muzykę reprezentującą odrębność kulturową Wschodu i Zachodu. Eurazja miała swoją prapremierę we wrocławskim teatrze „Capitol”. Izadora rozpoczęła pracę nad projektem Warszawskiego Teatru Tańca przy Centrum Sztuki „Montownia”. Zawiesiła jednak ten projekt po otrzymaniu propozycji współpracy z Operą Bałtycką, gdzie zrealizowała spektakl 4&4 do muzyki Lisy Gerrard, Alessandra Marcello oraz Vivaldiego i Bacha w nagraniach Nigela Kennedy’ego. Kolejną premierą był tam powtórzony z licznymi modyfikacjami spektakl autorski Eurazja.

Wielomiesięczna praca nad tymi realizacjami pozwoliła na zbudowanie w Operze Bałtyckiej znakomitego zespołu tańca współczesnego, którego młodzieńczą dynamikę i jakość wychwalają nie tylko recenzenci, ale także coraz liczniej napływająca do tego teatru publiczność. Zwieńczeniem tej pracy była premiera baletu opartego na dramacie Szekspira Romeo i Julia, którego akcja została przeniesiona w czasy współczesne. Muzykę Izadora Weiss złożyła jak zwykle z ulubionych fragmentów wielkich dzieł i utworów takich kompozytorów jak Glass, Beethoven, Prokofiew, Lisa Gerrard i Santaollala. Spektakl ten otrzymał wiele prestiżowych nagród, między innymi nagrodę Prezydenta Gdańska za najlepszy spektakl roku. Przez warszawską publiczność balet został przyjęty owacją na stojąco w Teatrze Narodowym.

Jesienią 2009 roku odbyła się w Warszawskiej Operze Kameralnej światowa premiera tryptyku Haendla Tre Donne Tre Destini z Olgą Pasiecznik w roli głównej. Inscenizatorką tego wydarzenia była Izadora Weiss, która reżyserowała spektakl, ułożyła do niego choreografię i wystąpiła u boku Olgi Pasiecznik jako tancerka. „Rzeczpospolita” uznała tę realizację za jedno z dwóch najważniejszych wydarzeń teatru muzycznego w Polsce 2009 roku.

Kolejnym autorskim spektaklem Izadory Weiss w Operze Bałtyckiej był Out z muzyką Saint Colombe, Marais, Bacha i innych kompozytorów, których utwory stale towarzyszą pracy choreografki i jej tancerzy — występujących od tej premiery jako Bałtycki Teatr Tańca. W marcu 2010 roku Izadora Weiss została jego dyrektorem artystycznym. Uhonorowano ją Pomorską Nagrodą Artystyczną za 2009 rok, a telewizja BBC zdecydowała się nakręcić o niej i stworzonym przez nią zespole specjalny film.

Najbardziej spektakularnym sukcesem Izadory Weiss w BTT było, zaprezentowane po raz pierwszy na scenie Teatru Narodowego w Warszawie, Święto wiosny z muzyką Igora Strawińskiego w nagraniu legendarnej orkiestry wenezuelskiej pod dyrekcją Gustavo Dudamela. Brutalna opowieść o męskiej przemocy we współczesnym świecie wywołała, zgodnie z tradycją tego tytułu, szok na widowni. Krytyka jednogłośnie wychwalała perfekcyjną choreografię i znakomity zespół BTT, który wszedł przebojem do ścisłej krajowej czołówki.

Kolejnym spektaklem Izadory Weiss było kameralne Czekając na… z muzyką barokową i współczesną. Nawiązanie w tytule do sztuki Becketta nie jest przypadkowe. Jest to najbardziej filozoficzna i poetycka kreacja choreografki, która coraz odważniej buduje swój autorski teatr oparty na wyrazistym języku tańca i bezkompromisowym traktowaniu wartości. Po obejrzeniu tej premiery, połączonej ze Świętem wiosny, Jiří Kylián zaproponował przekazanie BTT swoich choreografi No more play oraz Six dances do muzyki Weberna i Mozarta i połączenie ich w jednym wieczorze z najnowszym spektaklem Izadory Weiss Windows do muzyki Mozarta, Marais i Bacha oraz kompozycji napisanej specjalnei dla niej przez Leszka Możdżera. Premiera wieczoru odbyła się w maju 2012.

www.izadoraweiss.pl