Chopinart+

W pierwszej części „Chopinartu 2” zobaczymy jednoaktówkę Emila Wesołowskiego ze spektaklu „Chopinart” Opera Bałtycka
Data premiery:18 lutego 2012

Choreografię pierwszej części „Chopinartu 2” Emil Wesołowski przygotował do swojej jednoaktówki baletu „Chopinart”, który Państwowa Opera Bałtycka prezentowała wspólnie z jednoaktówką pochodzącego z Chin Ho Sin Hanga.

Część I
scenografia i kostiumy Izabela Stronias
premiera 26 lutego 2010

W spektaklu wykorzystano nagranie: Fryderyk Chopin Piano Concertos w wykonaniu Rafała Blechacza, Royal Concertgebouw Orchestra Amsterdam, pod dyrekcją Jerzego Semkowa.

Część II
scenografia i kostiumy Paweł Grabarczyk
premiera 18 lutego 2012

Emil Wesołowski – tancerz, choreograf, pedagog. Ukończył Państwową Szkołę Baletową w Poznaniu. W 1966 roku zaangażował się do Opery Poznańskiej. W roku 1973 opuścił Operę wraz z innymi tancerzami Conrada Drzewieckiego i został solistą, a w 1976 roku pierwszym solistą Polskiego Teatru Tańca. Stworzył tam szereg kreacji w baletach Conrada Drzewieckiego, był też pierwszym wykonawcą roli Jazona w balecie „Medea” Teresy Kujawy. Występował z zespołem Drzewieckiego w wielu krajach Europy, brał udział w kilku filmach baletowych. Współpracował jako pedagog z poznańską szkołą baletową, prowadził zajęcia baletmistrzowskie w Polskim Teatrze Tańca, rozpoczął też współpracę choreograficzną z teatrami dramatycznymi i muzycznymi.

W 1979 roku postanowił poszukać możliwości pracy twórczej na własną rękę. Przez sezon kierował baletem Opery Wrocławskiej, a następnie Teatru Wielkiego w Poznaniu. W 1982 roku przyjął funkcję kierownika baletu w warszawskim Teatrze Wielkim.

Najważniejsze realizacje choreograficzne Emila Wesołowskiego: „Quattro movimenti” (muz. Schaeffer, Opera Wrocławska, 1980), „Ballada” (muz. Chopin, VII Łódzkie Spotkania Baletowe, 1983), „Trytony” (muz. Rudziński, Teatr Wielki w Warszawie, 1985), „Gry” (muz. Debussy, Teatr Wielki w Warszawie, 1989; przeniesione później również do repertuaru Teatru Wielkiego w Łodzi, Polskiego Teatru Tańca i Opery Wrocławskiej), „Mozartiana” (muz. Czajkowski, Polski Teatr Tańca, 1990), „Dies irae” (muz. Maciejewski, Teatr Wielki w Warszawie, 1991), „Legenda o Józefie” (muz. Strauss, Teatr Wielki w Łodzi, 1991 i Teatr Wielki w Warszawie, 1992), „Święto wiosny” (muz. Strawiński, Teatr Wielki w Warszawie, 1993), „Romeo i Julia” (muz. Prokofiew, Teatr Wielki w Warszawie, 1996), „Tryptyk: Powracające fale, Harnasie, Krzesany” (muz. Karłowicz, Szymanowski, Kilar, Teatr Wielki w Warszawie, 1997), „Cudowny Mandaryn” (muz. Bartók, Teatr Wielki w Warszawie, 1999), ponownie „Harnasie” (muz. K. Szymanowski, Teatr Wielki w Warszawie, 2006).

W uznaniu swojego dorobku, we wrześniu 1992 roku artysta otrzymał tytuł głównego choreografa, a w lipcu 1995 roku został dyrektorem Baletu Teatru Wielkiego – Opery Narodowej w Warszawie. Funkcję te sprawował do końca maja 2006 r. Przygotował także choreografię do dwóch słynnych produkcji operowych, reżyserowanych przez Mariusza Trelińskiego – „Damy Pikowej” w berlińskiej Staatsoper Unter Den Linden (grudzień 2003) i w Operze Narodowej w Warszawie (grudzień 2004) oraz do „Andrei Chénier” w Teatrze Wielkim w Poznaniu (marzec 2004) i w Operze Waszyngtońskiej.