Honorata Martin „Zadomowienie” – 19 czerwca – 5 lipca 2015

Projekt Honoraty Martin skierowany jest do mieszkańców Targówka, ma na celu podkreślenie wyjątkowości Parku Bródnowskiego – miejsca w którym działania artystów przenikają się z codziennymi rytuałami sąsiadów parku: wypoczynkiem, sportem, spotkaniami, zabawą.

„Zadomowienie” jest spełnieniem postulatu „rzeźby społecznej”, której najważniejszym materiałem są relacje międzyludzkie. Mieszkańcy Targówka mają okazję nie tylko przyglądać się procesowi powstawania dzieła sztuki, ale także uczestniczyć w nim, dzielić się swoimi wątpliwościami i pomysłami.

Ostateczny efekt pobytu Honoraty Martin w Parku Bródnowskim przybierze formę inspirowaną doświadczeniem zamieszkania w specyficznym domu – wśród drzew, rzeźb, wody i kwiat, otoczona ludźmi którzy są jej tymczasowymi sąsiadami i współpracownikami. Martin zwraca uwagę między innymi na potrzebę używania plastyki jako formy komunikacji, z dala od przestrzeni muzeum czy galerii sztuki. Malarstwo, rzeźba i rysunek stają się fundamentem budowania małych wspólnot.

Sztuka Honoraty Martin rozgrywa się w czasie rzeczywistym, w skali 1:1. Logika wydarzenia ustępuje w jej pracach wobec potrzeby ciągłości i (prze)trwania. Wiele z działań Honoraty Martin wiąże się z przekraczaniem ograniczeń własnego ciała i społecznych tabu: artystka zwisała z balkonu bloku mieszkalnego, zanurzała się zimą w brudnej rzece, pozwoliła nieznajomym wejść do swojego mieszkania i zabrać osobiste przedmioty. W jej sztukę wpisane jest ryzyko, związane z testowaniem artystycznych kompetencji – nie tylko manualnych zdolności, ale także umiejętności budowania tymczasowych wspólnot czy konfrontowania widza z jego własnymi wypartymi pragnieniami – z dala od bezpiecznych i sankcjonujących wagę wydarzenia, murów instytucji sztuki. Praca Honoraty Martin w Parku Rzeźby na Bródnie jest związana z problematyką przetrwania, wymiany i gościnności, jak i eskapizmu. Jej fundamentem jest sekwencja zdarzeń, interakcji, to, co wydarzy się bez publiczności lub wobec i przy współudziale przypadkowych świadków. Artystka koczuje w Parku Bródnowskim, wykorzystując enklawę zieleni na Targówku jako tymczasowy dom. Idea zamieszkania w miejskim parku przywołuje nieodwołalnie kwestie wydomowienia, jak i konieczności wypracowania nowych form komunikacji, w świecie którego polityczne i ekonomiczne fundamenty drżą w posadach.

Ze względu na specyfikę projektu nie ma on swojego jasno określonego początku, a jedynie koniec – spotkanie z artystką po realizacji performansu.