Alien Anonymous

 

Spektakl jest inspirowany powieścią “Solaris” Stanisława Lema, oraz pytaniami, jakie podejmuje autor.

Na stacji kosmicznej, która została stworzona, by badać niezrozumiałe, nieoczekiwane zachowanie oceanu pokrywającego powierzchnię planety Solaris, zaczynają się pojawiać tzw. “goście”. Wydają się być ludźmi, lecz okazują się reprezentacjami ukrytych skrawków pamięci badaczy. Jako tacy, odwiedzający konfrontują ich z częściami umysłu, które badacze wierzyli, że bezpiecznie wyłączyli. Jedną z odwiedzających jest Harey, była żona psychologa Krisa, który powinien wyjaśnić dziwne wypadki na stacji. Prawdziwa Harey popełniła samobójstwo dziesięć lat wcześniej, po ostrej kłótni z mężem. Nowa Harey nic o tym nie wie. Harey jako odwiedzająca posiada świadomość, która mówi jej, że jest człowiekiem i że nie różni się od pozostałych ludzi na stacji. Krok po kroku zdaje sobie sprawę, że nie jest tą, którą myślała, że jest…

 

„Mindblankless“

Koncept, choreografia i taniec: Anna Maria Nowak / Muzyka: David Bowie, Anna Maria Nowak

Solo “Mindblankless” jest rezultatem procesu badania i poszukiwania konceptów oraz fizycznych (tanecznych) rozwiązań, związanych z zagadnieniem “przemieszczenia” (ang. misplacement). Celem poszukiwań było przemieszczanie, zmiana funkcji lub znaczeń różnych elementów takich jak: części ciała, idee, słowa, konteksty, miejsca i przestrzenie lub nawet czas. Eksperymentowanie z tematem przemieszczania wiąże się z poszukiwaniem absurdu, nonsensu, braku logiki na scenie. Może ta próba jest zadaniem utopijnym, gdyż widz zawsze będzie starał się zrozumieć lub nadać znaczenie temu, co widzi w teatrze? Sens i nonsens to zagadnienia definiowane przez człowieka, a nasza wola nadania znaczenia, zrozumienia różnych zjawisk jest silna. Źródłem inspiracji tego projektu są książki angielskiego neurologa Olivera Sacksa z licznymi historiami ludzi, mających pewne zaburzenia natury sensorycznej czy neurologicznej (np. synestezja, apraksja czy agnozja). Ich szczególne sytuacje skłaniają do refleksji nad pytaniami: co jest “normalne“, na miejscu? Jak bardzo możemy ufać naszej percepcji? Co tak naprawdę definiuje naszą rzeczywistość i odbieranie świata i innych?

 

Here am I sitting in a tin can

Far above the world

Planet earth is blue

And there’s nothing I can do…

 

Here am I floatin’ round my tin can

Far above the moon

Planet earth is blue

And there’s nothing I can do…

 

David Bowie, “Space Oddity” (1969)

uloalien

 

„alien anonymous” – 29.01.2010, piątek, Klub Żak, 19:00